Het landschap aan het woord

Voor onze kinderen

De klei vermengd met zand en kiezels van de IJssel ligt al eeuwen traag te bewegen. Het barst in de zomer en dan kun je diep in haar kijken. In de winter is ze beschermd met een dun laagje water, soms bevroren en ze weerspiegelt je aanblik.

Ze is een bron van inspiratie. Voor kunstenaars, voor schrijvers. Een bron van inkomsten voor boeren. Een kiem voor zaden die uitgroeien tot magnifieke bomen. Een toevluchtsoord voor vele soorten. Een basis om tot rust te komen voor dier en mens.

Ze heeft het momenteel moeilijk met al die activiteiten op haar. De verstoring door vervuild water, drukte, het geluid, het licht, zware machines die haar verdichten waardoor het water moeilijk kan doordringen.Er zijn lichtpuntjes. Mensen die om haar bekommeren. 

Zo ook Bosnodig, die een stukje nabij haar voor de eeuwigheid wil beschermen en ook de volgende generaties haar in volledige omvang willen laten ervaren.
Waar mensen worden uitgenodigd om met de handen in haar te wroeten, te ervaren wat ze te bieden heeft. Dankbaar te zijn voor wat ze geeft aan ons. De stilte te ervaren.
Wat zou ze zeggen als wij dezelfde taal zouden spreken? Zou ze zeggen."Ik heb rechten?" Ja, ze heeft rechten omdat mensen haar intrinsieke waarde erkennen.

Kijk, dit is ons gras,
Het is lang en zacht en was er al
voordat wij hier kwamen.
Wanneer je gaat liggen, buigt het zich
als een moeder over je heen.

Kijk, dat zijn onze bomen.
Ouder dan opa’s van oma’s,
stammen te dik voor omhelzing,
het donkergroene blad
vertelt van eeuwen zomer.

Kom ik zoek een plek in het gras,
Leun tegen een stam,
Voel het strelen van de wind,
Zie de wolken, ons uitzicht,
jouw uitzicht, wees welkom.

Kees Spiering


Heleen Eshuis
Bosnodig